บทที่ 79 สำนึกได้เมื่อสายไป IV

“พ่อขอโทษ”

ท่านพร่ำบอกซ้ำๆ แต่กลับสายเกินไป อติคุณไม่ปล่อยให้คนที่เพิ่งสำนึกได้ เข้าถึงตัวไอยวริญได้อีกแล้ว

“ผมจะดูแลอัยย์กับลูกให้ดีที่สุด ดียิ่งกว่าการที่เขามีคุณอยู่ในชีวิต” คนตัวสูงจงใจเว้นจังหวะ “คอยมองความสุขนั้นไว้ให้ดีนะครับ เพราะความสุขพวกนั้นจะไม่เกิดขึ้นในชีวิตคุณอีกแล้ว”

คนฟังชะงักไปค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ